My Innocent Miki-sama

ลองเอารูปของ บุคคลปริศนา ใครบางคนที่ฉันรู้จักนำมาให้ชมกัน

เค้าลองฝากเอามาแปะให้

ยังไงก็ช่วยติชมให้ทีละกัน

 

 

 

 

บล็อกนี้ไม่ได้แต่งนวนิยายเพียงอย่างเดียว ท่านทั้งหลายกรุณาอย่าเข้าใจผิด

 

 

ตอนที่ 2

"ความหมายของคริสตัล..."


ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงก้าวฝีเท้าของบุคคลหนึ่งที่ก้าวด้วยความเร็วมากยิ่ง
เธอจะวิ่งไปที่ใดกันหรือ?
"แฮ่ก แฮ่ก"
"ให้ตายสิ! แบบนี้ไปไม่ทันพอดี"
หญิงสาวผู้นั้นได้บ่นหอบแห่กไปมาด้วยคำพูดนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และเธอก็มาหยุดที่ห้องๆหนึ่ง...
ห้อง 2A ใช่แล้ว เธออยู่มัธยมปี 2 ที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นานนี้

ครืน!!~

เธอเปิดประตูออกอย่างช้าๆ
และเดินเข้ามาในห้องอย่างสง่างาม
"หนะ-...นั่นมันเฟรสสิก้านี่นา!"
"น่ากลัวเนอะ"
"เท่ดีออก"
"น่ารักด้วย"
เสียงซุบซิบมากมายเมื่อเธอย่างกรายเข้ามาในห้องเริ่มดังขึ้นจนจะได้ยินซะแทบทุกคนซะแล้ว
[อุรุไซ....ทำไมต้องมานินทาฉันอยู่คนเดียว คนอื่นไม่มีให้นินทารึไง]
เฟรสสิก้าบ่นพึมพำในใจของตนแล้วมายืนหยุดอยู่กลางหน้าห้อง

ปึง!!

เฟรสสิก้าเอามือไปทุบลงบนกระดาน
และกำมือแน่น
"พวกเธอ จะคุยกันไปถึงไหน ถึงวิชาประวัติศาสตร์แล้วนะ หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านรอครูกันได้แล้ว!"
"ค่ะ/ครับ ~!"
เมื่อสิ้นเสียง เฟรสสิก้าก็เดินกลับไปยังที่นั่งของตนและวางหนังสือบนโต๊ะของตน
เมื่อเธอวางลงเสร็จ คุณครูผู้สอนก็เดินเข้ามาทันที

"เอาล่ะ เปิดไปที่หน้า xx ในหัวข้อที่ 2 เรื่องเกี่ยวกับภูติของคริสตัล"
เมื่อสิ้นเสียงของอาจารย์ เฟรสสิก้าชะงักลง และนึกถึงฝันของตนในตอนเด็ก
เธอยังจำมันได้ดี...

[ภูติ...งั้นหรอ]

ไม่นานนักอาจารย์ก็ได้อธิบายต่อ

"ภูติในที่นี้คือ เรื่องราวของนางฟ้าตัวเล็กๆที่รักษา"บางสิ่ง"ไว้เพื่อไม่ให้ถูกทำลายโดยฝีมือของสิ่งมีชีวิต
อ..เอ่อแล้วก็ สิ่งๆนั้นเนี่ยจริงๆแล้วถ้ามันถูกมนุษย์ทำลายไปโดยไม่ได้สลายไปเองมนุษย์ในหมู่บ้านนั้นหรือธรรมชาติมีโอกาสอาจสูญหายไป "
ว่ากันว่า สิ่งๆนั้นที่ถูกรักษาไว้จะเป็นสิ่งมีชีวิตหรือไม่ก็ได้ แต่เท่าที่มีรายละเอียดมามากที่สุด คือสิ่งๆนั้นมีชีวิต"

"อ่ะ..."
[...มีชีวิต?]

"โหย จริงอ่ะ"
"หน้าตาน่ารักรึเปล่านะ"

"อาจจะหล่อก็ได้"
"จะไปรู้มั้ยล่ะ"

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง

"เอาล่ะ! เงียบๆ ฟังอาจารย์หน่อยสิ!

"ขอโทษค่ะ/ครับ"

จากนั้น...เสียงของนักเรียนก็ได้เงียบลง

" อาจารย์เชิญพูดต่อเลยค่ะ"
"ขอบใจมากเฟรสสิก้า งั้นครูต่อล่ะนะ "

แต่ตัวเธอนั้นเป็นที่ต้องการของใครหลายคน
แม้กระทั่งราชาของเมืองๆหนึ่งยังต้องการตัว
ราชาผู้นั้นจึงถูกสาปจากพวกภูติ
ให้ตอนกลางคืน
เป็นอสูรกายร้าย
พวกชาวบ้านที่อยู่ในระแวกนั้นพากันหวาดกลัวยิ่ง และตั้งชื่อมันว่า มังกรทอง [Gold Dragon]
ที่ตั้งชื่อเช่นนี้ เหตุเพราะมาจากคนในชาวบ้าน ตั้งค่าหัวมันถึง 1.0 ล้านบาท ทำให้ค่าตัวของมันแพงถึงกับชะงักกันเลยทีเดียว
แต่การจะชดใช้บาปที่ทำนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องยาก วิธีชดใช้คือ ราชาผู้นั้น จะต้องคอยเป็นองครักษ์คริสตัลตลอดไป
แต่วิธีแก้นั้-

คุณครูพูดไม่ทันสิ้นเสียง ก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น

พร้อมกับชายหนุ่มหน้ามนต์คนหนึ่งเดินถือหนังสือประจำห้องเรียนมา หรือสมุดเช็คชื่อนั่นเอง

"วิธีแก้นั้น ภูติทางหลายไม่ได้บอกไว้กับราชาตนนั้น.. ทำให้ราชาองค์นั้นโกรธกริ้ว แต่มิสามารถทำสิ่งใดได้ จึงได้แต่อารักขาคริสตัลนั้นโดยจำเป็นจนถึงปัจจุบัน"

"!!"
[นั่นมัน...- -*]
"อ๊า~เรย์จิคุง!"
เสียงก้องกังวานของเหล่าพวกผู้หญิงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางมีความสุข
[ท่าทางของพวกมัน ... อยากจะอ๊วก]

ปึง!

เฟรสสิก้าลุกขึ้นพร้อมนำมือทุบลงบนโต๊ะ

และตะโกนขึ้นอย่างโกรธกริ้ว
"นี่ห้องเรียน มิใช่สนามเด็กเล่น! กรุณานั่งที่กันด้วย"

 

*ครืน~*

 

เสียงบางสิ่งบางอย่างสั่นไหวเบาๆ

และเงียบลง...

"อ่ะ...ค่ะ"
"แล้วก็! ดาโกะ เรย์จิ! ทำไมนายเพิ่งจะมาเข้าห้องเรียนล่ะ

เป็นประธานนักเรียนเสียแท้ๆ กลับโดดเรียนเสียเองเนี่ยนะ ฉันในฐานะรองหัวหน้าช่างเสียใจยิ่งนัก!"
เฟรสสิก้าเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางและสีหน้าโมโหยิ่ง

"สองคนนี้เริ่มทะเลาะกันอีกแล้วล่ะ"
"ตอนนี้เฟรสสิก้าเหมือนราชาเลยว่ะ"
"ใครจะชนะกันนะ"
"จะไปรู้เรอะ"
เสียงกระซิบมากมายพูดกันอย่างแพร่หลายไม่มีใครยอมใคร
"อุรุไซ! ช่วยเงียบที จะเลิกเรียนอยู่แล้วนะ"
(อุรุไซ - หุบปาก , หนวกหู / ผู้เขียนมีึความสนใจส่วนตัว - -+ )

"...."
สิ้นเสียงของเฟรสสิก้า ทั้งห้องก็ได้ต่างเงียบลง
และเสียงออดก็ดังขึ้น

*กริ๊ง*

"เอาล่ะงั้นครูไปล่ะนะ"
และเมื่อครูเดินออกจากห้องไป..
"พักเที่ยงแล้ว"
"มากินข้าวด้วยกันนะ"
"หรือไปกินด้านนอกดี"
"ตรงสวนก็ดีนะ"
"ไม่เอาอ่ะรกจะตาย"
เสียงพูดดังสนั่นก็ได้ดังมากขึ้นมากขึ้น

เฟรสสิก้าจึงไปทานอาหารเพียงคนเดียวหลังโรงเรียน
"อ้า!~ ที่นี่ละน๊า สวรรค์ของฉัน"

*เฟรสสิก-...เธอสะ-...คริ-...นำกล-..*

"เอ๊ะ?"

"อะไร? เสียงอะไรหนะ!"

"เงียบ...ไปแล้ว?"
"เมื่อกี้.."

 

 

 

 

เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่ลองเล่นบล็อคดู
เลยฉลองเสียซักหน่อย
ยังไงคงไม่มีใครว่าหรอกมั้ง
ในวันนี้เลยแต่งนวนิยายมาเรื่องหนึ่งฉลองบล็อกใหม่

-คำเตือน...จากใจผู้เขียน-

บล็อคนี้ "ไม่" แต่งนวนิยายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของบล็อกเท่านั้น[เพื่อฉลองการเปิดบล็อค]
ถ้าบุคคลใดที่"ไม่ชอบโอตาคุ"หรือ"ชอบทำร้ายผู้อื่น"กรุณาปิดบล็อกนี้ไปเสีย
เพราะเจ้าของบล็อคไม่ชอบ

-คำแนะนำ...จากใจผู้เขียน-

ถ้าบุคคลใดที่คิดว่า"นิยายไร้สาระ" หรือ "บล็อคนี้ก็แต่งเหมือนวัยรุ่นปกติ"
กรุณาอ่านให้จบก่อน แล้วค่อยมาเม้นต์แนะนำดีกว่า
เพราะฉะนั้นกรุณาใช้วิจารญาณในการรับชมด้วยนะ
เพราะผู้เขียนกำลังฝึกด้านนี้อยู่

แต่ถ้าผู้ใดที่ต้องการจะอ่าน
ทางเราก็มีเพลง มาให้ฟังพลางๆตอนที่อ่านเช่นกัน
http://www.youtube.com/watch?v=mVvaeOg0FhE
ที่มา Togeter-Fs & Youtube
ขอให้สนุกกับการอ่าน



นวนิยายแฟนตาซีเรื่องแรก ของ  Miki-sama

The Butterfly Fairy Princess

______________________________________

["....ที่นี่ที่ไหนกัน...."]

______________________________________


"อืม.."
เด็กสาวคนหนึ่งได้ลืมตาขึ้น
 ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี และนภาอันไร้เมฆ..หรือหมอก
มีเพียงสีขาวคลุมเครือปกคลุมอยู่เท่านั้น...
[นี่ฉัน อยู่ที่ไหน...]
[ฉัน...มานอนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?]
สาวน้อยผู้นั้นได้คิดสงสัยอยู่ภายในอก ซ้ำแล้ว ซ้ำแล้ว
ไม่นานนัก...
เธอก็ได้เงยมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
[นั่นมัน...ใครกัน?]
มีหญิงสาวผู้หนึ่ง ...บินอยู่บนฟ้าอันแสนไกลโพ้นนั้น
และบินมาหยุดเหนือเธอ...
และจ้องลงมายังตัวเธอ
"อ...เอ๊ะ!?"
"เฟรสสะ-...เจ้าสะ-.......ดะโปรด-...ที"
[อะไร? กำลังพูดอะไรอยู่หนะ?]
" ...ซ่า...."
"เอ๊ะ?"
"..."
"อะไรนะ... เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ"
หญิงสาวผู้นั้นไม่ตอบสิ่งใด
และได้บินผ่านไป
"ด-..เดี๋ยว!"
ไม่นานนัก หญิงสาวผู้นั้นก็บินลับขอบฟ้าไป
ในหัวขณะนี้ เฟรสสิก้ารู้สึกว่าสามารถระเบิดออกมาได้เป็นเสี่ยงๆ
และรู้สึกงุนงงไปหมด
ท่ามกลางความงุนงงนั้น...
ก็มีเสียงๆหนึ่งพูดออกมา
ว่า...
"ช่วยนำคริสตัลนั้นกลับมาที เฟรสสิก้า!"


_____


"เฮือก!!!!!"

ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆๆ...
เสียงนาฬิกาปลุกของสาวน้อยร่างบางได้ดังก้องกังวานขึ้น ที่เป็นสัญญาณของรุ่งอรุณวันใหม่
หญิงสาวผู้หนึ่งเปิดประตูออกมา แล้วนำอาหารสามอย่างมาวางข้างๆตัวเธอ
"ม-..แม่..."
สาวน้อยนาม เฟรสสิก้า ได้เอ่ยกับผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทากว่าปกติ...

 >>..เธอไปเจออะไรมางั้นหรือ?..<<

"เป็นอะไรหรอจ๊ะ ลูก"
"....."
เฟรสิก้าไม่ปริปากพูดแต่อย่างใด
แต่ได้แต่จ้องมองไปในดวงตาของผู้เป็นแม่
ผมของผู้เป็นแม่
ผิวของผู้เป็นแม่
ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนร่างกายของผู้เป็นแม่
.
.
.

[[เหมือน...เหมือนกัน! เหมือนกันหมดเลย! ทุกๆอย่างเลย!?...]]

เฟรสิก้าได้แต่คิดในหัวเพียงแค่นั้น
"เป็นอะไรไปหรอลูก ถึงทำหน้าตาเหมือนเห็นผีซะอย่างนั้น"
ผู้เป็นแม่ยิ้มออกมาท่าทางหน้าระรื่นและหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา
"เล่มนั้นมัน..."
"ลูกทำตกไว้หนะจะ แม่กะจะเอามาคืนตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ แต่เห็นลูกหลับไปก่อน"
เฟรสสิก้าไม่พูดอะไรนอกจากคำขอบคุณ แล้ววางหนังสือลงข้างๆตัวเธอ
และหยิบหมอนจากหัวนอนมากซุกในอกของตน
"เป็นอะไรไปหรอลูก?"
"......"
เฟรสสิก้าเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง
ระหว่างนั้นผู้เป็นแม่จึงหยิบหมอนออกจากตัวเธอ และวางอาหารลงบนตักของเธอ
แล้วเฟรสสิก้าเอ่ยกลับมาว่า
"เมื่อคืน.....หนูฝัน"
ผู้แม่ได้ยินเช่นนั้น จึงนั่งลง และฟังความฝันของเฟรสสิก้า
เฟรสสิก้าเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง แล้วก็เอ่ยขึ้นมา..ว่า


"..มันเหมือนกันทั้งหมดเลย ...."
สีผมดั่งมนต์ไม้ที่ลึกลับ งดงาม..น่าสัมผัสลึกลับซ่อนเร้น
สีผิวเหมือนดั่งเพรชนั่น.. ที่หาเปรียบเทียบค่ามิได้
ทั้งดวงตาอันเยือกเย็น.. และสดใสไปพร้อมๆกัน
แต่ทำไม..ถึงไม่มีปีกงอกโผล่ออกมาเหมือนในฝันกัน?


เมื่อเฟรสสิกาพูดจบ
ผู้เป็นแม่ก็ได้นิ่งไป
ตัวเฟรสสิก้าเอง..ก็เช่นกัน..
เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว
หรือว่าหญิงสาว..ไม่สิ
"นางฟ้า"ตนนั้น...มันจะเป็นผู้เป็นแม่ของเธอจริงๆ
สิ่งที่เธอพบเจอนั่น คือใครกัน?

[""คริสตัลที่ว่านั่น...หมายถึงอะไรกันแน่?""]

_________________________________________


คำลงท้าย...จากใจผู้เขียน
อาจจะสั้นไปหน่อย
เพราะมันเป็นเพียงแค่ขึ้น"เกริ่นนำ"
แต่ไม่เป็นไร ฉลองขึ้นบล็อคใหม่
ถ้าใครอยากอ่านตอนสอง กรุณาคอมเม้นต์บอกด้วย
เพื่อจะได้อัพตอนต่อๆไป
ขอขอบคุณที่ชม และขออภัยที่มีผิดพลาดบ้างบางประการ
จะพยายามแก้ไขให้ดีกว่าเดิม

ในวันนี้ไม่ได้มาเพียงนิยาย ฉลองบล็อคเสียทีต้องมีมากกว่า 1 [2 สินะ..]
วาดรูปเรมิเลียมาฝากทุกคนด้วย เชิญชม

 

 

ใหญ่ไปมั้ยนะ

ถ้าใหญ่ไปต้องขออภัย มา ณ ที่นี้ด้วย

 

ถ้าผิดพลาดประการใดถ้าแนะนำได้จะเป็นการดียิ่ง